آهسته و پیوسته

سو میرویم؟ آیا جمهوری اسلامی دیگر تحمل پذیرفتن هیچ انتقادی ولو از جانب دلسوزان و یاران قدیمی را ندارد؟ و آیا این گونه برخورد با فرزندان انقلاب باعث ایجاد یاس و سرخوردگی در میان فعالان اجتماعی و جوانان میهن نخواهد گردید؟ در اینصورت نظام با چه پشتوانه ای می تواند در مقابل زور گویان جهان  از آرمانهای امام و انقلاب دفاع کند؟

اینها بخشی از پرسشها و دغدغه هاییست که ذهن مرا درگیر خود ساخته است. من نگران آن هستم که در آینده نتوانم به عنوان یکی از دوستداران نظام اسلامی در مقابل فرزندانم از عملکرد آن دفاع کنم. لکن امیدوارم این فرایند به نحوی اصلاح گردد تا مردم شریف ما بتوانند در یک رقابت عادلانه و برابر انتخاب مناسبی بنمایند.